سامان

من کلاً روی آداب و معاشرت حساسم؛ از اون مدل آدم‌هایی که دوست دارن «جنتلمن به نظر بیان»، حتی وقتی پای پیتزا وسطه. برای همین هم گه‌گداری مطالبی در این زمینه‌ها می‌خونم که ببینم کِی، کجا، چی بخورم یا نخورم که خدایی نکرده از دایره شیک‌بودن خارج نشم.

یکی از همین پست‌هایی که یه بار توی تلگرام خونده بودم، درباره «تکه آخر پیتزا» بود. نوشته بود اگر پول غذا رو شما حساب می‌کنید، تکه آخر پیتزا رو بخورید / نخورید… مشکل اینجا بود که دقیقاً یادم نمی‌اومد فعلش چی بود! بخورید یا نخورید؟ همین یه کلمه سرنوشت یه انسان متمدن رو تعیین می‌کرد.

حالا بریم سر اصل ماجرا. امشب با یکی از دوستام رفتیم بیرون؛ شام، کافه‌رستوران شیک، فردیس، همه‌چی عالی. سفارش دادیم، کنار غذاهای اصلی یه پیتزا هم اضافه کردیم و خلاصه مشغول خوردن و حرف‌زدن بودیم که رسیدیم به لحظه حساس: تکه آخر پیتزا.

من بودم، یه تکه پیتزای تنها، و اون پست تلگرامیِ نصفه‌نیمه توی ذهنم. دلم می‌خواست بخورم، ولی ته دلم می‌گفت «نکنه زشت باشه؟». از اون طرف دوستم سیر شده بود، حتی یه تکه پیتزا توی بشقابش مونده بود که معلوم بود هیچ علاقه‌ای به ادامه ماجرا نداره.

نتیجه؟ من تکه آخر رو ول کرده بودم به حال خودش تا سرد شد. بعد که دیدم دوستم واقعاً قصد خوردن نداره، رسیدم به دو راهی تاریخی:  جنتلمن پیتزایی باقی بمونم یا شکموی سابق؟

و اینجا بود که مغزم یه تصمیم عجیب گرفت. تکه آخر پیتزا رو از وسط نصف کردم. یکی از نصفه‌ها رو خوردم.
نه کاملاً شکمو شدم، نه کاملاً بی‌ادب. یه چیزی بین این دو؛ نسخه‌ی «جنتلمنِ مردد».

الان که بیشتر بهش فکر می‌کنم، می‌بینم حرکت واقعاً مسخره‌ای بوده. اگر گرسنه بودم، خب می‌خوردم؛ وقتی طرف مقابلم هم تمایلی نداشت. این همه تحلیل فلسفی برای یه تکه پیتزا واقعاً لازم نبود.

پس شما مثل من نباشید! پیتزا هست که خورده بشه. حتی اگر تونستید، بقیه‌ آدم‌های سر میز هم نوش جان کنید فقط راحت باشید.