سامان

ایده‌ی این عکس از یه تصویری اومد که قبلا دیده بودم؛ یه جوون آمریکایی که توی فورد چند هزار دلاریش نشسته و توی آینه بغل ماشین، غروب رویایی لس‌آنجلس افتاده. همون رنگ‌های خاص، همون حس قشنگ و دلنشین.

اما عکسی که من گرفتم زمین تا آسمون فرق داشت؛ تیر و دکل برق، کارخونه، هوای آلوده و یه آسمون خسته. نه غروب خاصی، نه منظره‌ای که بشه بهش فخر فروخت.. با این حال، نتونستم دوستش نداشته باشم. شاید چون واقعی‌تر بود. شبیه همون شهری که توش زندگی می‌کنم؛ خسته، شلوغ و به دنبال نور و امیدی که خیلی وقته نیست.